اهميت آن در مبحث عصمت امامان عليهم السلام به بررسى تفصيلى آن پرداخته و بحث آن را به آن بخش موكول مىكنيم . آيهء ديگر در اين باره ، آيه‌اى است كه خداى تعالى مىفرمايد : « وَمِمَّنْ خَلَقْنا أُمَّةٌ يَهْدُونَ بِالْحَقِّ وَبِهِ يَعْدِلُونَ » ؛ « 1 » و از خلقى كه آفريده‌ايم گروهى به حق هدايت و به حق دادگرى مىكنند . بدون ترديد اين آيه بر عصمت تمام هدايت كنندگان به سوى حق دلالت مىكند ؛ زيرا كسى كه مىخواهد ديگران را به حق هدايت و بر اساس آن داورى كند ، لزوماً بايد دو خصوصيت داشته باشد . نخست اين كه حق را كاملًا بشناسد تا هيچ گاه در تشخيص آن از باطل به اشتباه نيفتد ، و دوم اين كه همواره بر محور حق حركت كند و هرگز از آن دور نگردد تا براى دادگرى بر اساس حق صلاحيت داشته باشد . روشن است كه اگر كسى از حق جدا شود ، صلاحيت هدايت مردم به سوى حق و دادگرى بر اساس آن را نخواهد داشت و كسى كه حق را بشناسد و از آن عدول نكند به يقين معصوم است . بنابراين امتى كه خداوند آن‌ها را براى هدايت و دادگرى بر اساس حق برگزيده است ، معصوم هستند و مىدانيم كه تنها پيامبران و اوصياء ايشان شأنيت هدايت و دادگرى به حق را دارند . در نتيجه اين آيه يقيناً بر عصمت پيامبر اكرم صلى اللَّه عليه وآله و اوصياء حضرتش عليهم السلام دلالت دارد و بلكه از يك نگاه به عصمت همهء انبياء الاهى و اوصياء ايشان نيز دلالت مىكند كه به جهت پرهيز از طولانى شدن بحث از پرداختن به اين موضوع صرف نظر مىكنيم . آيه ديگرى كه عصمت پيامبر اكرم صلى اللَّه عليه وآله و امامان اهل بيت عليهم السلام را بيان مىكند آيه يكصد و سوم سورهء آل عمران است . خداى تعالى در اين آيه با امر بر اعتصام و تمسّك به حبل خويش مىفرمايد :

--> ( 1 ) . سورهء اعراف : آيه 181 .